وقتی کسی داستانی رو برای شما تعریف میکنه یا اینکه اون رو توی کتاب میخونید، همه چی بستگی به تخیل شما داره. راوی، داستان رو میگه و این شمایید که تصمیم میگیرید ماجرا و اتفاقات چه ظاهری داشته باشه. فیلم ساخته شد که جور دیگه ای داستان ها رو برای ما تعریف کنه. کارگردان، داستان را جوری که خودش میبینه برای بیننده تعریف میکنه و تخیلش رو با بیننده شریک میشه. تا وقتی که داستان یه شکل طبیعی و صرفا انسان محور و گفتگو محور داشته باشه، داشتن یه دوربین و مقداری تجهیزات اولیه برای ساخت یه فیلم کافیه. اما همین که راوی تصمیم بگیره که پا فراتر از واقعیت بذاره، به چیزی نیاز داره که بهش جلوه های ویژه میگن.

امروزه جلوه های ویژه (VFX) فقط برای ساختن صحنه های اکشن یا تخیلی استفاده نمیشه، بلکه برای خیلی از جزئیات کوچیک مثل وجود یک درخت توی تصویر یا رد شدن یه گنجشک هم به کار می ره.

امروزه قدرت جلوه های ویژه به حدی رسیده که توی نرم افزارهای ساده برای عموم قابل استفاده اس و خیلی از دوستداران این صنعت می تونن ازش استفاده کنن. نرم افزارهایی مثل Deep Fake که میتونن چهره انسان رو به طرز حیرت آوری عوض کنن و به سختی میشه واقعی بودن یا نبودنشون رو تشخیص داد.

خیلی از یوتیوبرها و اینستاگرامرها مثل Zack King هم از همین صنعت برای معروف شدن و درآمد زایی استفاده کردن و میشه گفت که خیلی هم موفق هستن.

وجود نرم افزارهایی مثل Adobe After Effects ، Foundry Nuke و Fusion کار رو برای علاقه مندان به صنعت جلوه های ویژ راحت کرده.

الان میشه گفت که هر کسی با علاقه، تلاش و به صورت خود آموز میتونه دنیای تخیلی خودش رو خلق کنه و به بقیه نشون بده.

تاریخچه جلوه های وِیژه

میشه گفت که اولین بار در سال 1857 شخصی به نام اسکار رجلندر با استفاده از تلفیق 32 نگاتیو تونست یک تصویر کامپوزیت شده رو خلق کنه و جلوه های ویژه رو در تصاویر ثابت شروع کنه.

اما حضور جلوه های ویژه در دنیای تصاویر متحرک برمیگرده به سال 1895 ، زمانی که آلفرد کلارک در صحنه سر بریدن “ماری” (ملکه اسکاتلند) برای اولین بار در تاریخ سینما، از جلوه های ویژه استفاده کرد. برای این کار اول یه ماکت از ماری ساختن و در صحنه سر بریدن، وقتی که جلاد شمشیر رو پایین میاره، کارگردان کات میده. همه سر جای خودشون بی حرکت می ایستن و بازیگر نقش ماری، جای خودش روبا ماکت عوض میکنه و ادامه داستان با ماکت فیلمبرداری میشه. به این ترتیب پای جلوه های ویژه برای اولین بار به دنیای سینما باز میشه.

CGI

Computer-generated imagery همون چیزیه که امروزه صنعت جلوه های ویژه رو به جلو میبره. تا قبل از اون همه چی به صورت دستی توی استودیو را روی نگاتیوها انجام میشد. کامپیوتر از سال 1960 وارد صنعت تصاویر متحرک شده اما حضور اصلی اون بر میگرده به سال 1973 و در فیلم تخیلی Westworld که چهار دهه بعد، سریال اون رو هم ساختن.

دهه 90 میلادی، دهه شکوفایی و شتاب جلوه های ویژه کامپیوتری بود. فیلم هایی مثل پارک ژوراسیک استیو اسپیلبرگ، ترمیناتور و تایتانیک جیمز کامرون و ماتریکس خواهران واچوفسکی ار نمونه های فوق العاده استفاده از جلوه های ویژه کامپیوتری در زمان خودشون هستند.

در سال 2009 آواتار پا رو از این هم فراتر گذاشت و دنیای فیلم های سه بعدی رو به سینما معرفی کرد. این روند هیچوقت متوقف نمیشه و مطمئنا دنیا روزی رو می بینه که آدما توی فیلم ها زندگی خواهند کرد. فیلم هایی که شاید توسط هوش مصنوعی توی یه زمان کوتاه ساخته شده باشند.

با مجله فکتا از دنیای تکنولوژی لذت ببرید

نوشته تاریخچه جلوه های ویژه در یک نگاه اولین بار در فکتا. پدیدار شد.